No ano 1881 sufriu unha profunda reparación e conserva do seu antigo edificio románico a fachada, alzadas laterales, canecillos históricos no seu beirado con figuras de persoas, animais, etc.

Na última etapa construíronse ventás ojivales e as arcadas en pedra que separan a nave central do Presbiterio e outra que o separa da Sacristía.
Santa Cristina de Lavadores-Igrexa matriz e principal da zona, como única Igrexa cando Lavadores era Municipio independente de Vigo, de aí ao amplo arquivo parroquial da mesma.

Os seus límites parroquiales eran con Santiago de Vigo, con San Salvador de Teis, San Pedro de Sárdoma, Santiago de Bembrive e con Sta. Mariña de Cabral.

Desaparecido co tempo o Municipio de Lavadores e unida a zona do Calvario á cidade de Vigo, co crecemento da poboación nacen as novas parroquias de Ntra. Sra. De Fátima e de San José Obreiro nos seus límites, pero aínda se estende Sta. Cristina desde o Calvario ata a zona de Barreiro.

Segue crecendo a poboación na zona e novas divisións de Parroquias, saídas todas da Igrexa matriz, a saber: A Inmaculada e San Pablo no Calvario, San Juan Bautista, Sampaio de Lavadores, Sta. Clara e Sta. Teresa na zona cara a Barreiro e a última da nosa Señora da Paz, na zona moi poboada do Sobreiro.