Parroquias>Parroquias ordenadas
|
PORRIÑO, SANTA MARÍA DE |
Arciprestado de A Louriña
ACTIVIDADES
PASTORALES
Catequesis:
Cinco grupos de primeira comuñón (2 anos de preparación)
Dous grupos de post-comuñón.
Cinco grupos de confirmación (3 anos de preparación).
Un grupo de post-confirmación.
Cursillos prematrimoniales (4 días nos meses de febreiro, abril, xuño,
setembro e novembro).
Trece grupos Asembleas da Misión (reúnense todos os meses en domicilios
particulares)
Grupos de oración: Mércores de 19:00 a 20:00.
Grupo de matrimonios: Luns de 8 a 9.
Grupo Bíblico: Xoves de 20 a 21.
Adoración Nocturna: Feminina, segundo sábado de mes; masculina, último
venres.
Caritas parroquial: Martes de 16:30 a 19:30.
Visitadores de enfermos
TEMPLO:
O templo parroquial foi reedificado baixo a
dirección do arquitecto Manuel Felipe Quintana, sobre a estrutura dunha máis
antiga posiblemente do século XVI que incorporaba elementos barrocos como se
pode observar en fotografías que se conservan do vello templo. Nas rúas que rodean o templo aínda se atopan edificios sen alterar que son
exemplo do tránsito do século XIX ao XX. Edificios que franquean á propia
igrexa e confírenlle unha perfecta ambientación. A Igrexa Parroquial de Porriño sofre diversas reparaciones tras ser
incendiada polos portugueses no ano 1665 e franceses no 1890; necesita de
novo a principios do século XX unha intervención ante a ameaza de ruína que
presentaba. En 1901 o arquitecto diocesano D. Felipe Quintana Ochayta
realiza un recoñecemento do templo e iníciase un expediente de reparación co
apoio político de Gabino Bugallal. Neste momento estúdase a posibilidade de levantar unha nova igrexa noutro
lugar, aínda que prevalece a idea de reedificar a antiga parroquial. No ano 1907 abórdase definitivamente a reedificación e reforma da antiga
Igrexa parroquial, asumindo o proxecto trazado polo arquitecto Manuel Felipe
Quintana Ochayta. Nese ano recíbense varias subvencións estatais e os
filántropos Manuel Rodríguez e Angelina Bonin deciden igualmente sufragar
parte dos gastos, construíndo o presbiterio e a capela maior; comunicando ao
mesmo tempo que están dispostos a sufragar outros gastos para facer posible
a reedificación do vello templo. A nova igrexa constitúe en Porriño un novo exemplo da actividade dos
indianos, na promoción arquitectónica. Ademais de Manuel Rodríguez intervén
tamén Ramón González no financiamiento dos gastos para a construción da
sancristía. Tamén colaborou Servando Ramilo Neves no financiamiento das
obras, que anos atrás demostraba a súa xenerosidade ao doar a capela e o
parque do Cristo. No templo parroquial o arquitecto Manuel Felipe Quintana adopta un frío e
desornamentado Neogótico que garda relación con outras importantes obras que
este técnico realiza nestes anos como arquitecto diocesano, por exemplo a de
Santiago o Maior de Vigo que se consagra o día 10 de agosto de 1907. A fachada principal presenta unha austera ornamentación que se opón á
verticalidad do estilo gótico no que está inspirado. No interior do templo
presenta unha planta de cruz latina, cun ábside de forma poligonal. A
cubrición efectúase en bóvedas de crucería que imitan nos seus nervios
graníticos ás igrexas góticas. A iluminación prodúcese por medio de ventás
verticais rematados en arcos apuntados e decorados con vidrieras artísticas
Nestes anos debéronse realizar varias obras de reparación e consolidación,
posto que no mes de xullo de 1904 o Ministerio de Graza e Xustiza concede
unha subvención para as obras, o 20 de decembro dese mesmo ano puxáronse no
palacio Episcopal de Tui e asúmeas o contratista Emilio Cortegoso Abellevia.
Descoñécese se estas obras foron executadas posto que o mes de Novembro de
1906 a alcaldía comunícalle ao Goberno Civil da Provincia o estado de ruína
da Igrexa parroquial que ameazaba provocar derrubamento.
As fachadas exteriores exhiben unha excelente fábrica de cantería granítica.