Familias de diferentes parroquias e movementos eclesiais da diocese participaron na celebración diocesana do Xubileu das Familias e Persoas Maiores, que tivo lugar en Tui, o pasado 1 de xuño. O bispo tudense, monseñor Antonio Valín, presidiu a eucaristía na catedral de Santa María. Previamente, as familias realizaron unha peregrinación desde o Seminario Menor ata o templo catedralicio que, desde o pasado mes de decembro, é un dos catro templos xubilases da diocese de Tui-Vigo.
Ás 17.00 horas, deu comezo esta xornada de encontro. Durante a peregrinación ata a catedral, realizáronse catro paradas para reflexionar sobre a fe, a esperanza, a caridade e a misericordia: a fe, que, representada nunhas lentes, aluma o camiño de todo cristián; a esperanza que, como unha áncora, convértese en guía ao longo do camiño; a caridade, que ha de vivirse desde o amor en familia, representada nun corazón; e a misericordia, que chega a través do sacramento da Reconciliación, ao que as familias puideron achegarse xa no templo. Estes símbolos —gafeñas, áncora e corazón— foron entregados durante o ofertorio da eucaristía, unha petición das familias para continuar crecendo nas virtudes teologais que promove a Igrexa.
No marco da celebración da festa litúrxica da Ascensión, durante a súa homilía, o prelado tudense, monseñor Antonio Valín, lembrou que Xesús non morreu, senón que resucitou, prometendo así o mesmo destino para todos os cristiáns. Esta verdade, expresou o bispo, debe levarnos a testemuñar e contaxiar con alegría a mensaxe do Evanxeo, que se encarna en cada familia da diocese.
A elección da data non foi casual, xa que, entre o 30 de maio e o 1 de xuño, tamén se celebrou o Xubileu das Familias e Persoas Maiores en Roma, que contou coa presenza do papa León XIV. Desta forma, a Igrexa diocesana de Tui-Vigo uniuse en comuñón a toda a Igrexa universal para interceder por todas as familias, matrimonios e persoas maiores do mundo enteiro.
O Xubileu foi sempre un acontecemento de gran importancia espiritual, eclesial e social na vida de la Iglesia. Desde que Bonifacio VIII instituíu o primeiro Ano Santo en 1300 —con cadencia de cen anos, que despois pasou a ser segundo o modelo bíblico, de cincuenta anos e ulteriormente fixado en vinte e cinco—, o pobo fiel de Deus viviu esta celebración como un don especial de graza, caracterizado polo perdón dos pecados e, en particular, pola indulxencia, expresión plena da misericordia de Deus. Os fieis, xeralmente ao final dunha longa peregrinación, acceden ao tesouro espiritual de la Iglesia atravesando a Porta Santa e venerando as reliquias dos apóstolos Pedro e Paulo conservadas nas basílicas romanas. Millóns e millóns de peregrinos acudiron a estes lugares santos ao longo dos séculos, dando testemuño vivo da súa fe perdurable.