No día a día, en moitas ocasión, somos sorprendidos polo que a vida nos vai poñendo diante: problemas, dificultades, retos, e tantas situacións que nos sobrepasan. Pero cando chega a morte e peta na nosa existencia, vémonos superados sempre: a morte chega sen avisar, descoloca, destrúe plans de futuro, e deixa unha sensación de gran impotencia, e agora que? Que significa todo isto? Paga a pena vivir? Por que? Por que?!
E temos que recoñecer que non hai palabras que respondan dun xeito sereno. No hai palabras que expresen todo o que nos gustaría e o que sentimos… e sen embargo, nós, os seguidores de Xesús de Nazaré, Aquel que pasou polo mundo facendo o ben, que morreu e resucitou, queremos escoitar e proclamar unha palabra de esperanza: non estamos sós, podemos confiar, todo e todos estamos nas mans do Deus que nos quere e acompaña, que se fai cercano e que nos entende.
Hoxe sentímonos como os discípulos de Emaús: parece como se as nosas seguridades se viñeran abaixo, imos desconcertados, pensando en todo isto. E nesta situación, tamén hoxe, un Descoñecido -anque para nós non o é tanto- sae ao noso encontro, acompáñanos coa súa Palabra que fai quentar o corazón, fai camiño connosco cunha doce e infinita paciencia, e parte para nós o pan que dá novos folgos e nos alimenta de esperanza. Hoxe, decímoslle a ese Acompañante, quédate connosco: na nosa desilusión, na nosa incomprensión, neste desalento. E decímosllo confiando en que a súa presenza nos dá serenidade e nos fai entender que El é a vida, e que precisamos compartir isto e o resto da nosa existencia coa comunidade de irmás e irmáns. E por isto somos capaces de rezar desde o fondo do corazón: “Loade ao Señor porque é bo, porque o seu amor é eterno. Na aflicción invoco ao Señor, e El escóitame e líbrame. O Señor é a miña forza, o meu cantar, El é a miña salvación”.
Neste momento, queremos facer memoria do vivido con Jose e o compartido con el, aínda que recordalo provoque dor. Son moitos recordos, moitas vivencias, moitos soños e esperanzas, moitas cousas boas compartidas en familia, cos amigos e con tantos en tantas actividades pastorais… Todos coa intención de sementar vida, crear familia, co mesmo estilo do Mestre Xesús. Nesta mañá ten que ser un recordo fermoso, e un recordo agradecido. Todo o que vivimos e somos é un regalo: a vida, as persoas, a amistade, a fe, o compromiso… Cando miramos atrás e recordamos todo, ata o menos bo, ata o malo… podemos sentirnos agradecidos. Hoxe queremos deixarnos empapar de acción de grazas: grazas a Jose, pola pegada que deixa en nós, e por todo canto vivimos xuntos, polo seu estilo, polo que foi e nos transmitiu. E grazas a Deus porque lle deu a vida, e fixo que nos encontrarámos con el, compartindo tantos momentos. Grazas a Deus porque nos invita a coñecelo, recoñecelo, amalo e seguilo con confianza sabendo que El é a vida e nos chama a vivir para sempre.
O noso agradecemento quere facerse oración confiada: poñemos a vida de Jose nas mans de Deus; a nosa dor, asombro e desconcerto no seu corazón. E facémolo con confianza, sabendo que El sempre fai arder de novo as nosas ilusións e nos alimenta co seu amor feito pan.
Somos comunidade de crentes e xuntos, proclamamos cos discípulos: “É certo, o Señor resucitou”. Non podemos calar, nin podemos perder a esperanza. É certo, o Señor resucitou; e vainos resucitando a todos pouco a pouco.
Señor, acolle a Jose, resucítao na Vida para sempre; resucita as nosas inquedanzas e corazóns fráxiles, as nosas ilusións e esperanzas; resucita os nosos sentimentos… confiamos en Ti, para poder decir con fe: este é o día en que obra o Señor, relouquemos e alegrémonos nel (…) loade o Señor porque é bo, porque o Seu Amor é eterno.