A Conferencia Episcopal e Cáritas promoven a xornada, que este ano se celebra baixo o lema «Ti, Señor, es a miña esperanza»
No marco de a IX Xornada Mundial dos Pobres, que a Igrexa celebra o vindeiro domingo 16 de novembro baixo o lema «Ti, Señor, es a miña esperanza», Cáritas Española presentou os datos de o IX Informe FOESSA, unha radiografía preocupante sobre a exclusión social en España. Ambas as iniciativas entrelázanse nunha mesma chamada: non resignarse ante a pobreza nin perder a esperanza na posibilidade de construír unha sociedade máis xusta e fraterna.
O IX Informe FOESSA advirte sobre un proceso inédito de fragmentación social no que as clases medias contráense desprazando a moito familias cara a situacións de moito dificultade. España mantén ademais unha das taxas de desigualdade máis altas de Europa, con 4,3 millóns de persoas en situación de exclusión severa, un 52% máis que en 2007.
Ante esta realidade, a mensaxe do papa León XIV para esta Xornada cobra especial actualidade. Baixo o lema do Salmista «Ti, Señor, es a miña esperanza», o Pontífice alerta do risco de afacerse e resignarse ante as novas ondas de empobrecemento. Fronte a iso, convida a poñer aos pobres no centro da mirada e a xerar «novos signos de esperanza que testemuñen a caridade cristiá».
A Conferencia Episcopal Española (CEE) e Cáritas acollen esta proposta e únense para celebrar este día e difundir distintos materiais que se ofrecen como pautas para animar encontros nas dioceses, parroquias, comunidades, movementos, asociacións e institucións da Igrexa.
Xornada Mundial dos Pobres no contexto do Xubileu da Esperanza
A Xornada deste ano celébrase no contexto do Xubileu da Esperanza. Ambas as iniciativas, impulsadas por o papa Francisco, coinciden na urxencia de facer visible a esperanza, especialmente entre os que viven en situación de pobreza, son vítimas da fame, a violencia, o desprazamento forzoso dos seus lugares de orixe e a vulneración dos seus dereitos humanos.
As palabras do Salmista «Ti, Señor, es a miña esperanza» tamén brotan dun corazón oprimido por graves dificultades. Pero, como lembra León XIV, permanece firme na fe e atopa en Deus a roca e fortalécea na que apoiarse. Como o Salmista, o pobre «pode converterse en testemuña dunha esperanza forte e fiable» porque «a profesa nunha condición de vida precaria, marcada por privacións, fraxilidade e marxinación. Non confía nas seguridades do poder ou do ter; ao contrario, sófreas e con frecuencia é vítima delas. A súa esperanza só pode repousar noutro lugar».
O pontífice convida a recoñecer a Deus como «nosa primeira e única esperanza» para realizar «o paso das esperanzas efémeras á esperanza duradeira. Fronte ao desexo de ter a Deus como compañeiro de camiño, as riquezas relativízanse, porque se descobre o verdadeiro tesouro do que realmente temos necesidade». De feito, sinala que a pobreza máis grave «é non coñecer a Deus». Pensar «que non necesitamos a Deus e que podemos levar adiante a propia vida independentemente del».
Novos signos de esperanza que testemuñen a caridade cristiá
León XIV tamén indica as responsabilidades que conleva «a invitación bíblica á esperanza». Mentres se afrontan as causas estruturais da pobreza «todos estamos chamados a crear novos signos de esperanza que testemuñen a caridade cristiá, como o fixeron moito santos e santas de todas as épocas». Entre eses signos de hoxe destaca as casas-familia, as comunidades para menores, os centros de escoita e acollida, os comedores para os pobres, os albergues ou as escolas populares «tan importantes para sacudirnos da indiferenza e motivar o compromiso nas distintas formas de voluntariado».
Para a Igrexa, os pobres «non son unha distracción» senón «os irmáns e irmás máis amados». Cada un deles, «provócanos a tocar coas mans a verdade do Evanxeo». Por iso, a Xornada Mundial dos Pobres «quere lembrar ás nosas comunidades que os pobres están no centro de toda a acción pastoral. Non só da súa dimensión caritativa, senón tamén do que a Igrexa celebra e anuncia».
Os pobres, afirma o papa «non son obxectos da nosa pastoral, senón suxeitos creativos que nos estimulan a atopar sempre formas novas de vivir o Evanxeo hoxe». Ademais, ao promover o ben común «a nosa responsabilidade social baséase no xesto creador de Deus, que a todos dá os bens da terra; e do mesmo xeito que estes, tamén os froitos do traballo do home deben ser accesibles de maneira equitativa. Axudar ao pobre é, en efecto, unha cuestión de xustiza, antes que de caridade».
León XIV acaba o seu escrito poñendo a súa esperanza en que este ano Xubilar «poida impulsar o desenvolvemento de políticas para combater antigas e novas formas de pobreza, ademais de novas iniciativas de apoio e axuda aos máis pobres entre os pobres. O traballo, a educación, a vivenda e a saúde son as condicións para unha seguridade que nunca se logrará coas armas. Estou contento polas iniciativas xa existentes e polo compromiso que cada día asumen a nivel internacional un gran número de homes e mulleres de boa vontade».