«A compaixón do samaritano: amar levando a dor do outro»
«O levou a unha pousada e coidouno» (Lc 10, 35)
Na Mensaxe para a Xornada Mundial do Enfermo León XIV, subliña como o amor ao próximo necesita xestos concretos de proximidade, cos que se asume o sufrimento alleo, sobre todo o daquelas persoas que viven en situación de enfermidade, a miúdo nun contexto de fraxilidade debido á pobreza, ao illamento e á soidade. E proponnos centrarnos na figura evanxélica do samaritano que manifesta o seu amor coidando ao home ferido que caeu en mans dos ladróns: “Desexei propoñer a reflexión desta pasaxe bíblica coa clave hermenéutica da Encíclica Fratelli tutti, do meu querido predecesor o Papa Francisco, onde a compaixón e a misericordia cara ao necesitado non se reducen a un mero esforzo individual, senón que se realizan na relación: co irmán necesitado, con quen o coida e, fundamentalmente, con Dios que nos dá o seu amor” (León XIV, Mensaxe para a XXXIV Xornada Mundial do Enfermo, 11-II-2026).
Nesta Campaña do Enfermo poñemos no centro o coidado aos enfermos. A Igrexa é a pousada onde o Bo Samaritano leva ao home ferido e necesitamos aprender a acoller e coidar. De aí o lema elixido: “Levouno a unha pousada e coidouno” (Lc 10, 34). Xesús preséntase publicamente como un que loita contra a enfermidade e que veu para curar ao home de todo mal: o mal do espírito e o mal do corpo. “Leváronlle a todos os enfermos e endemoñados” (Mc 1,32). Se penso nas grandes cidades contemporáneas, pregúntome onde están as portas ante as cales levar aos enfermos esperando que sexan sandados. Xesús nunca fuxiu dos seus coidados. Nunca pasou de longo, nunca volveu a cara cara a outro lado e hoxe envíanos a cumprir a súa propia obra e dóanos o poder de sandar, é dicir, de achegarse aos enfermos e coidalos ata o fondo Esa é a gloria de Deus! Esa é a tarefa da Igrexa! Axudar aos enfermos, non perderse en habladurías, axudar sempre, consolar, aliviar, estar preto dos enfermos; esta é a tarefa (Cf. Francisco, Audiencia 10-VI-2015).
A presenza cristiá xunto aos enfermos manifesta que a caridade non é unha idea abstracta, senón unha acción concreta. O samaritano “ao velo, se compadeció, e achegándose, vendoulle as feridas, botándolles aceite e viño, e, montándoo na súa propia cabalgadura, levouno a unha pousada e coidouno”3. Ao poñerlle sobre a propia cabalgadura, leva o peso do ferido. “En efecto, aceptar ao outro que sofre significa asumir dalgún xeito o seu sufrimento, de modo que este chegue a ser tamén meu. Pero precisamente porque agora se converteu en sufrimento compartido, no cal se dá a presenza dun outro, este sufrimento queda traspasado pola luz do amor. A palabra latina consolatio, consolación, exprésao de xeito moi belo, suxerindo un «ser-con» na soidade, que entón xa non é soidade” (Bieito XVI, Encíclica «Spe Salvi», 38).
Ao finalizar esta mensaxe, queremos lembrar aos enfermos e aos irmáns e irmás que os asisten as palabras do papa Francisco: “vostedes teñen máis que nunca un rol especial. O seu camiñar xuntos, en efecto, é un signo para todos, un himno á dignidade humana, un canto de esperanza (…) Toda a Igrexa estalles agradecida” (Francisco, Mensaxe para a XXXIII Xornada Mundial do Enfermo, 11 de febreiro de 2025)
Pedimos a Santa María, Saúde dos enfermos, polos enfermos e que saibamos ser consolo para cantos sofren pola enfermidade.
- D. Abilio Martínez Varea
- D. Vicente Ribas Prats
- D. Javier Vilanova Pellisa
- Cardenal D. Juan José Omella Omella
- D. Florencio Roselló Abelás