20/10/2020

,

San Honorio

Nota da Comisión Executiva sobre a lei da eutanasia

Nota da Comisión Executiva sobre a lei da eutanasia

Non hai enfermos “ incuidables”, aínda que sexan incurables

Reflexión á mantenta da tramitación da lei sobre a eutanasia

O Congreso dos Deputados decidiu seguir adiante coa tramitación da Lei Orgánica de regulación da eutanasia. É unha mala noticia, pois a vida humana non é un ben ao dispor de ninguén.

A Conferencia Episcopal Española reflexionou repetidas veces sobre este grave asunto que pon en cuestión a dignidade da vida humana. O último texto foi publicado o pasado 1 de novembro de 2019 baixo o título “Sembradores de esperanza. Acoller, protexer e acompañar na etapa final da vida humana” e nel examínanse os argumentos de quen desexa favorecer a eutanasia e o suicidio asistido, poñendo en evidencia a súa  inconsistencia ao partir de premisas ideolóxicas máis que da realidade dos enfermos en situación terminal. Convidamos encarecidamente á comunidade cristiá á súa lectura e ao resto dos nosos concidadáns para acoller sen prexuízos as reflexións que neste texto propóñense.

Insistir en “a dereito eutanasia” é propio dunha visión individualista e  reduccionista do ser humano e dunha liberdade desvinculada da responsabilidade.  Afírmase unha radical autonomía individual e, ao mesmo tempo, reclámase unha intervención “ compasiva” da sociedade a través da medicina, orixinándose unha incoherencia antropolóxica. Por unha banda, négase a dimensión social do ser humano, “dicindo a miña vida é miña e só miña e pódoma quitar” e, doutra banda, pídese que sexa outro –a sociedade organizada– quen lexitime a decisión ou a substitúa e elimine o sufrimento ou o  sinsentido, eliminando a vida.

A epidemia que seguimos padecendo fíxonos caer na conta de que somos responsables uns doutros e ha  relativizado as propostas de autonomía individualista. A morte en soidade de tantos enfermos e a situación das persoas maiores interpélannos. Todos eloxiamos á profesión médica que, desde o xuramento  hipocrático ata hoxe, comprométese no coidado e defensa da vida humana. A sociedade española ha aplaudido a súa dedicación e pediu un apoio maior ao noso sistema de saúde para intensificar os coidados e “non deixar a ninguén atrás”.

O suicidio, crecente entre nós, tamén reclama unha reflexión e prácticas sociais e sanitarias de prevención e coidado oportuno. A legalización de formas de suicidio asistido non axudará á hora de insistir a quen está tentados polo suicidio que a morte non é a saída adecuada. A lei, que ten unha función de proposta xeral de criterios éticos, non pode propoñer a morte como solución aos problemas.

O propio da medicina é curar, pero tamén coidar, aliviar e consolar sobre todo ao final desta vida. A medicina paliativa proponse humanizar o proceso da morte e acompañar ata o final. Non hai enfermos “ incuidables”, aínda que sexan incurables. Avogamos, pois, por unha adecuada lexislación dos coidados paliativos que responda as necesidades actuais que non están plenamente atendidas. A fraxilidade que estamos a experimentar durante este tempo constitúe unha oportunidade para reflexionar sobre o significado da vida, o coidado  fraterno e o sentido do sufrimento e da morte. 

Unha sociedade non pode pensar na eliminación total do sufrimento e, cando non o consegue, propoñer saír do escenario da vida; pola contra, ha de acompañar, paliar e axudar a vivir ese sufrimento. Non se entende a proposta dunha lei para poñer en mans doutros, especialmente dos médicos, o poder quitar a vida dos enfermos.

O si á dignidade da persoa, máis aínda nos seus momentos de maior indefensión e fraxilidade, obríganos a opoñernos a esta esta lei que, en nome dunha presunta morte digna, nega na súa raíz a dignidade de toda vida humana.

Madrid, 14 de setembro, Exaltación da Santa Cruz

Comisión Executiva da CEE

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp