O meu nome é Maite Pérez, teño 46 anos e traballo como médico internista e infectóloga no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo. Esta fin de semana tiven a inmensa sorte de participar na vixilia da mocidade e na santa misa celebradas polo papa León XIV en Madrid. Foi unha experiencia que dificilmente esquecerei.
Viaxei nun autobús organizado de forma particular no que iamos 55 persoas. A máis nova tiña só sete anos e algúns xa peiteaban canas, pero predominaban os mozos. Desde o primeiro momento creouse un ambiente de alegría, convivencia e fe compartida que fixo da viaxe algo especial.
Un dos aspectos que máis me impresionou foi contemplar a tantas persoas, especialmente mozos e mozas, chegadas de distintos lugares de España para vivir e celebrar a súa fe. Nunha sociedade na que moito veces parece que a dimensión transcendente quedou relegada a un segundo plano, atoparse rodeada de miles de persoas que buscan a Deus resulta profundamente alentador. Axuda a non sentirse estraño por crer e lembra que a fe segue viva en moito persoas que atopan en Deus, que é Amor, o sentido e o fundamento das súas vidas.
E, con todo, o máis sorprendente foi comprobar que, no medio dunha multitude tan inmensa, non se percibía anonimato, senón proximidade. Dalgunha maneira, todos nos sentiamos parte dunha mesma familia. Era frecuente ver como uns coidaban doutros: alguén compartía a súa auga con quen se quedou sen ela, ofrecía algo para comer a quen levaba horas esperando ou cedía o seu sitio a unha persoa máis cansa. Pequenos xestos que nacían con total naturalidade e que reflectían algo moi profundo: a experiencia de que a Igrexa é unha familia, unha comunidade unida polo amor. Máis aló das nosas idades, procedencias ou circunstancias persoais, todos compartiamos a alegría de sabernos irmáns e de camiñar xuntos na fe.
Tamén foi emocionante ver o papa de cerca cando pasou o papamóvil. O seu sorriso, a súa proximidade e a súa actitude de acollida transmitían algo moi profundo: unha gran fe en Xesucristo e unha inmensa confianza no valor de cada persoa. Máis aló das palabras, a súa presenza reflectía esperanza e alegría.
Entre as moitas mensaxes que nos deixou, houbo varias ideas que me chegaron especialmente. Unha delas foi a importancia do silencio. No medio do ruído constante que nos rodea, o papa convidounos a recuperar espazos de silencio para poder rezar, escoitar a Deus e aprender a distinguir entre aquilo que simplemente queremos oír e as mensaxes que buscan manipularnos ou distraernos da verdade. Lembrou que a verdade conduce a Deus e que só desde ela podemos construír unha vida sólida.
Outra idea que me pareceu especialmente fermosa foi a súa chamada á esperanza. Lembrounos que podemos cambiar o mundo a través da caridade, comezando polas persoas que temos máis preto. Axeonllarnos ante Deus debe levarnos necesariamente a amar, respectar e coidar a quen nos rodea. É unha mensaxe profundamente necesaria nunha sociedade onde os enfrontamentos políticos, familiares ou laborais parecen ocupar demasiado espazo e onde ás veces esquecemos o que nos une.
Tamén me impresionou a súa explicación da procesión do Corpus Christi. O papa sinalou que Deus non permanece escondido dentro das igrexas, senón que sae ás rúas porque quere estar presente na nosa vida cotiá, na nosa realidade concreta. Esa idea resoou especialmente en min como profesional sanitaria. No medio da intensidade e o vórtice dun hospital, esa mensaxe lembroume que estamos chamados a facer presente a Cristo no noso traballo diario, na forma de tratar aos compañeiros, aos pacientes e ás súas familias. As persoas que atendemos non son números nin casos clínicos; son persoas que necesitan ser coidadas, acompañadas e escoitadas.
Regreso desta fin de semana co corazón cheo de gratitude. Foi unha experiencia de Igrexa viva, nova e esperanzada. Levo o recordo de miles de persoas reunidas pola fe, a proximidade do papa León XIV e a convicción renovada de que a esperanza, a verdade e a caridade seguen sendo capaces de transformar o noso mundo, empezando pola nosa vida cotiá.