A tradición relixiosa forma parte da identidade dun pobo, dunha cidade. No caso de Vigo, a súa identidade non se podería entender ao completo sen a festa en honra ao Santísimo Cristo da Vitoria que, cada ano, celébrase o primeiro domingo do mes de agosto. Tras descender do altar maior da concatedral-basílica viguesa, o Cristo percorre as rúas, acompañado de miles de fieis, de fóra e dentro da xeografía diocesana, que acoden á cita con aquel tráelles a paz. Onte, a pesar da abrasadora calor de agosto, multitude de devotos congregáronse novamente ante a imaxe do Cristo; tamén, sumáronse á comitiva diversas autoridades civís, militares e eclesiásticas.
Entre ovacións e acompañado por membros da Brilat, o Cristo adentrouse en Praza dá Igrexa para iniciar o seu percorrido polas rúas da cidade olívica, abandonando, temporalmente, os muros do seu fogar na concatedral-basílica de Santa María. Nesta ocasión, o xornalista de Faro de Vigo, Fernando Franco, acompañado da súa familia, portou o estandarte da confraría do Santísimo Cristo. Ao paso de ofrendas florais lanzadas por devotos que se asomaban aos balcóns ao paso do Cristo, a procesión encamiñouse pola rúa Real, Ou Berbés, Cánovas del Castillo, Montero Ríos, Concepción Arenal, Colón, Príncipe e a peonalizada Porta do Sol, antes de despedirse de regreso a Praza dá Igrexa.
En Porta do Sol, cun deseño a cargo de Miguel García, unha trintena de alfombristas da asociación «Alfombristas do Corpus Christi de Ponteareas» confeccionaron, durante a madrugada do domingo, unha alfombra de flores coa imaxe do Cristo crucificado, sobre unha ampla cenefa na que predominaba o azul da hortensia para simbolizar o azul do mar de Vigo e facer unha referencia ao “Cristo do Sal”, nome que tamén recibe a centenaria talla, cuxo orixe descoñecemos. Conta a tradición oral que, no medio dunha tempestade, unha embarcación atoparía a talla e, chegando sans e salvos a terra pola intercesión do Cristo, celebrarían unha acción de grazas en honra a aquel que acudira ao seu encontro no medio da dificultade.
Séculos despois, os devotos continúan achegándose ao Cristo para solicitar a intercesión do Deus que se fai presente na historia «nas encrucilladas da vida, en tantos camiños e rúas, en toda persoa marcada polas cicatrices, feridas e compromisos do día a día», tal e como expresou o bispo de Tui-Vigo, monseñor Antonio Valín, durante a procesión. En nome de toda a sociedade viguesa, o prelado elevou a súa oración ante a imaxe de Jesús crucificado pedindo a súa axuda para buscar a paz: «que non escatimemos esforzos e medios para conseguir a paz, esquecendo o que nos separa e buscando o que nos une. Paz en tantas zonas do mundo, en tantos conflitos absurdos e estúpidos; paz en cada país, cidade, pobo, barrio; paz nas familias e amigos, nos traballos e proxectos; paz en cada corazón».
Nesa procura da paz, monseñor Antonio Valín finaliza a súa intervención pedindo que «descubramos que sempre é mellor camiñar xuntos, máis unidos, saíndo sempre uns ao encontro dos outros. Ensínanos, Santísimo Cristo da Vitoria, que o mal se vence co ben, para que comprometéndonos coa realidade que vivimos, podamos ser homes e mulleres de esperanza, persoas de ben»
Previamente á intervención do bispo de Tui-Vigo, as corais da Asociación de Corais Polifónicas de Vigo cantaron o himno do Santísimo, que finalizou cun estrondoso aplauso. Ademais, durante todo o percorrido, os grupos de baile da Agrupación dos Centros Culturais e Deportivos de Vigo, onda a banda Unión Musical de Coruxo , harmonizaron o paso do Cristo.
Agora, o Cristo da Vitoria regresou á súa casa, á igrexa de Santa María. Alí, fieis de todas partes acudirán ao longo do ano para agradecer a intercesión dese Deus para o que «nada hai imposible».
